Van de auto naar de fiets. Voor de ene collega misschien een kleine verandering, voor Nele Vennekens betekende het een dagelijkse fietstocht van maar liefst 88 kilometer. Ondertussen is ze al bijna drie jaar trouwe speedpedelecfietser. En hoewel ze onderweg al eens letterlijk en figuurlijk tegen de nodige uitdagingen botste, zou ze haar fiets voor geen goud meer willen inruilen.
Van auto naar speedpedelec
“Het idee om met de fiets naar het werk te komen, begon eigenlijk toen iemand uit mijn team die stap zette. Daardoor begon ik er zelf over na te denken. Mijn auto was na zeven jaar stilaan aan vervanging toe, het verkeer werd drukker en drukker en ook de benzineprijzen bleven stijgen. Tel daar nog bij dat ik na het werk weinig tijd overhield voor sportieve hobby’s en de keuze werd steeds logischer.”
En zo ruilde Nele de auto in voor een speedpedelec. Een keuze die haar elke werkdag 88 kilometer op de fiets oplevert. Een stevig stukje, maar volgens Nele is dat met een speedpedelec prima haalbaar.
Fietslease als extra duwtje
Ook onze fietslease hielp om de knoop door te hakken.
“De fietslease maakt de aankoop van een nieuwe fiets én het onderhoud een pak voordeliger. Bovendien vind ik het een groot voordeel dat dit bij De Stroomlijn niet zorgt voor een maandelijkse inhouding op je loonfiche, maar verrekend wordt met de eindejaarspremie.”
Ook de fietsvergoeding speelde een belangrijke rol. Zeker bij een woon-werkafstand zoals die van Nele loopt het voordeel snel op. “De combinatie van de fietsvergoeding en de benzine die je uitspaart, maakt een groot verschil.”
Klaarwakker op het werk
En hoe bevalt dat dagelijkse fietsen na bijna drie jaar?
“Eigenlijk nog altijd heel aangenaam. Je komt klaarwakker toe op het werk en de rit naar huis zorgt ervoor dat je werkdag echt achter je ligt tegen dat je thuiskomt. En eerlijk? In de spits de rijen stilstaande auto’s voorbijrijden, geeft ook gewoon een fijn gevoel.”
Ook lichamelijk merkt Nele een verschil. Ze heeft meer energie wanneer ze op het werk aankomt en voelt dat haar conditie erop vooruit is gegaan.
“Vooraf had ik wel een gezond stresske over die afstand, maar uiteindelijk viel dat allemaal reuze mee. Ergens tegenop zien deed ik niet, anders begin je er natuurlijk ook niet aan.”
Altijd dezelfde weg, maar nooit hetzelfde uitzicht
Nele neemt meestal dezelfde route naar het werk. “Het is een ideale combinatie van mooie stukjes en grotere banen waar ik zelf ook snelheid kan maken.”
En toch verveelt de route nooit. Integendeel.
“Zelfs na drie jaar zie ik nog altijd nieuwe dingen. Dingen die er al jaren staan, maar waar mijn oog blijkbaar nog nooit op gevallen was. Zo ontdekte ik pas dat Manneken Pis niet alleen in Brussel staat, maar ook in Westmeerbeek.”
35 graden? Graag. 3 graden? Minder graag.
Een speedpedelec heeft natuurlijk ook zijn uitdagingen. En bij Nele staat het weer met stip op nummer één.
“Door de snelheid zijn temperaturen onder de drie graden echt pijnlijk koud. Ondertussen trek ik dan maar een skijas en snowboardhandschoenen aan, maar zelfs die kunnen me niet altijd tegen de kou wapenen.”
Een warme zomerdag vormt dan weer veel minder een probleem. “Met 35 graden is het eigenlijk nog altijd aangenaam fietsen.”
In de herfst ligt dat anders. Regen in combinatie met vallende bladeren kan het wegdek verraderlijk glad maken. Nele weet daar helaas uit ervaring alles van.
“Een kleine twee jaar geleden heb ik ondervonden hoe glad het kan zijn en hoe snel je tegen de grond ligt. Sindsdien ben ik in die omstandigheden nog voorzichtiger dan ik al was.”
De afstand en de praktische planning thuis waren gelukkig vooraf goed bekeken, waardoor ook daar geen grote problemen ontstaan.
Gevaarlijk? Of gewoon een kwestie van elkaar begrijpen?
Als Nele drie woorden moet kiezen om haar fietservaring te omschrijven, kiest ze voor aangenaam, verrassend en soms frustrerend.
Dat laatste heeft vooral te maken met het imago van de speedpedelec.
“Als mensen vragen: ‘Amai, rijd je 44 kilometer met de fiets naar je werk?’, dan zeg ik natuurlijk dat het om een speedpedelec gaat. Vaak krijg ik dan: ‘Ah, gij zijt één van die gevaarlijken.’ Dat vind ik soms frustrerend.”
Volgens Nele is het probleem niet zozeer de speedpedelec zelf, maar vooral hoe verschillende weggebruikers met elkaar omgaan.
“Net zoals bij auto’s heb je voorzichtige en gevaarlijke bestuurders. Ik ervaar het vooral als gevaarlijk voor de speedpedelecrijder zelf: wagens die nog snel voor je inschieten, andere fietsers met een koptelefoon die zelfs mijn lelijke claxon niet horen…”
En soms lijkt het alsof je het als speedpedelecrijder nooit helemaal goed kunt doen.
Nele vertelt met een glimlach over een straat waar je 50 km/u mag rijden en waar een speedpedelec zowel op de rijbaan als op het fietspad mag rijden, tenzij verkeersborden anders aangeven. “Ik kies daar meestal voor de rijbaan, omdat het fietspad enorm oneffen ligt. Op een ochtend kwam er een wagen traag voor me rijden en maakte de passagier duidelijk dat ik op het fietspad moest rijden. Diezelfde dag reed ik op de terugweg door dezelfde straat. Omdat het druk was en ik het voorval van die ochtend nog in mijn hoofd had, nam ik toch het fietspad. Word ik daar vervolgens terechtgewezen door een fietser omdat ik op de weg moest rijden.”
Kortom: iedereen tevreden krijgen, blijkt soms moeilijker dan 88 kilometer fietsen.
Zou Nele het aanraden?
Absoluut.
“Maak voor jezelf de vergelijking op vlak van tijd, gezondheid, kosten… en weeg de voor- en nadelen goed af. Met het verkeer van tegenwoordig ben je vermoedelijk niet eens zoveel langer onderweg met de fiets dan met de auto. Bij werkzaamheden mag je met de fiets bovendien vaak gewoon door, terwijl je met de wagen moet omrijden.”
En de voordelen? Die zijn volgens Nele duidelijk: meer beweging, een betere conditie, meer energie, minder stress, minder benzinekosten én een fietsvergoeding.
“Je wint er eigenlijk op verschillende vlakken bij.”
En misschien is dat wel de beste samenvatting van haar bijna driejarige fietsavontuur: aangenaam, verrassend en soms frustrerend… maar vooral eentje waar ze nog lang mee wil doorgaan.
Bekijk alle nieuwsberichten